Search
  • rahmevez

διάστημα | interval (03/2020)

Πού ανήκει ένας ξένος; Παντού; Ή πουθενά; Είναι αυτή η σωστή ερώτηση που πρέπει να τεθεί σε αυτήν την περίοδο κρίσης; Με την πρώτη ματιά μπορεί να μην φαίνεται έτσι. Αλλά ας υπομείνουμε. Κατ ‘αρχάς, δεν μπορώ να συσχετιστώ με εκείνους που έχουν αυστηρά και συνεχώμενα μια κοινωνική αίσθηση ότι ανήκουν κάπου. Δίνει την εντύπωση μιας τεράστιας αναγνώρισης πολλών κόσμων όλων των μορφών ζωής, των γεωγραφιών, των συνδέσεων και των ενεργειών και μια ξεκάθαρη επιλογή που προέρχεται από αυτήν τη γνώση. Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό; Είναι πέρα από την αντίληψή μου.

Για μένα η κοινωνική ένταξη είναι ένας μηχανισμός αντιμετώπισης, μια συνεχής σύσπαση στη συνείδησή μας για να κατανοήσουμε την ανεξήγητη ύπαρξή μας σε έναν συγκεκριμένο χώρο και χρόνο. Όσον αφορά το ζήτημα της ύπαρξης, μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε σε δύο γεγονότα και μόνο: Είμαστε ζωντανοί και θα πεθάνουμε. Ωστόσο, το ένα από αυτά, είναι εγγενώς το μεγαλύτερο μυστήριο και ποτέ δεν θα αποκαλυφθεί σε εμάς πραγματικά. Θάνατος, πεπεραστικότητα, τίποτα… Δεν θα μάθουμε ποτέ. Αυτή η περίπλοκη κατάσταση ύπαρξης βρίσκεται στον πυρήνα της ευαισθησίας μας ως συνειδητά όντα. Θα ισχυριστώ ότι αυτή η ευθραυστότητα καθορίζει όλες τις κοινωνικές μας κατασκευές, συμπεριλαμβανομένης της αίσθησης του ανήκειν. Το πεπρωμένο μας είναι να μην κατανοήσουμε το δικό μας ταξίδι εδώ, έτσι προσποιούμαστε ότι έχει νόημα και καλλιεργούμε ρίζες. Είμαστε Τουρκοκύπριοι, είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί, είμαστε γυναίκες, είμαστε Αμμοχωστιανοί, είμαστε αυτό ή το άλλο…

Ωστόσο, είναι όλα στιγμιαία, συλλαμβάνουμε το νόημα των στιγμών σαν να είναι το μόνο που έχουμε και προσπαθούμε να επεκτείνουμε αυτές τις στιγμές σε μεγάλες καταθέσεις.

Δεν καταλαβαίνουμε τον χρόνο, δεν καταλαβαίνουμε το άπειρο και περιφρονούμε την πεπεραστικότητα. Μέσα σε όλη αυτή την ασάφεια, αναζητούμε αναγνώριση. Είναι ο μόνος τρόπος που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την αιώνια μοναξιά μας. Νομίζω ότι μπορούμε να το χειριστούμε καλύτερα. Ως εκ τούτου, μία ξένη…

Λοιπόν, αυτό έπρεπε να είναι το ημερολόγιο καραντίνας μου από τη Βαρκελώνη. Επιτρέψτε μου να το πάρω από την αρχή ξανά. Υπήρχε έντονη ομίχλη την ημέρα που έφυγα από την Κύπρο. Καθώς τείνω να κάνω με τις καιρικές συνθήκες, το πήρα προσωπικά. Τώρα αναδρομικά, το επιβεβαιώνω. Δεν διαβάζω πολύ ποίηση, ούτε γράφω, αλλά συχνά χρησιμοποιώ τη λέξη «ποιητική» ως μια ποιότητα ομορφιάς. Η ομίχλη την ημέρα αναχώρησής μου ήταν ποιητική.

Όταν τα κρούσματα κορωνοϊού στην Ισπανία άρχισαν να αυξάνονται δραματικά και εμφανίστηκαν κατά συνέπεια στην Κύπρο, η ομίχλη βρήκε το δρόμο της μέσα στο μυαλό μου, ένα βαρύ, πυκνό, σκυθρωπό κύμα αέρα προσκολλήθηκε στις σκέψεις μου, εμποδίζοντας με να δώ καθαρά. Συμπτωματικά, οι στιγμές άρχισαν να ζυγίζουν περισσότερο, προέκυψε μια αίσθηση επείγοντος, βιασύνης. Θυμήθηκα τις προηγούμενες λοιμώξεις με αυτό το συμβιωτή. Εάν αντιδράτε στα συμπτώματα, έχει τη δυνατότητα να κορυφωθεί στο κέντρο του εγκεφάλου, όπου συλλέγεται όλη η καλλιεργημένη κατανόηση του “μεγάλου σχέδιου πραγμάτων”, η μέτα μόχθου κερδισμένη συμφιλίωση με την αιώνια μοναξιά. Ευτυχώς, εάν καταφέρετε να αποκτήσετε πρόσβαση σε αυτό το κέντρο μία φορά, προτού καταληφθεί, έχετε την ευκαιρία να αναπτύξετε ανοσία σε αυτό τον συμβιωτή.

Η μεγαλύτερη απειλή του συμβιωτή σε αυτή την περίπτωση ήταν να μην μπορέσω να σταθώ στο πλευρό της οικογένειάς μου σε περίπτωση που … πεθάνουν. Αυτή η σκέψη πολλαπλασιάστηκε σε εκατοντάδες λόγω της θεσμικής ανικανότητας στο βόρειο τμήμα του νησιού. Παρόλο που δεν είχα ξαναδεί μια παγκόσμια πανδημία, υπήρξε μια υποκείμενη αίσθηση οικειότητας για μένα, από την αρχή αυτής της κατάστασης. Προκειμένου να ενεργοποιήσω εκ νέου το «κέντρο του μεγάλου σχεδίου πραγμάτων» παρατήρησα αυτήν την εξοικείωση.

Ποιες είναι οι πηγές αυτής της κρίσης; Οικολογικά, είναι η εκμετάλλευση. Πολιτικά, είναι η εκμετάλλευση. Οικονομικά, είναι η εκμετάλλευση, όλα με κίνητρο να ασκηθεί και να αποκτηθεί δύναμη πάνω στη φύση, πάνω από τους μειονεκτούντες, πάνω από τους ευάλωτους. Όλα χωρίς να δώσουμε την παραμικρή προσοχή στην ευθραυστότητα της ζωής και σίγουρα χωρίς να παρακολουθήσουμε τη χαοτική πολυπλοκότητα της φύσης. Δεν πρόκειται για νέα κρίση. Είναι ένα ακόμη σύμπτωμα. Επομένως, η δράση μας δεν πρέπει να κατευθύνεται στο σύμπτωμα αλλά στη ρίζα του. Καθώς κατάφερα να αντιμετωπίσω την ήδη γνωστή δυναμική στο παιχνίδι, τότε η αίσθηση του επείγοντος μου μεταφράστηκε γρήγορα μέσα στα όρια του μεγάλου σχεδίου. «Εμείς» πρέπει να προσπαθήσουμε πιο σκληρά για να αλλάξουμε αυτό το σύστημα εκμετάλλευσης. Η αίσθηση του ανήκειν επεκτάθηκε για άλλη μια φορά στην απεραντοσύνη, η ομίχλη έγινε ποιητική εκ νέου.

Εμείς, τα συνειδητά όντα, δεν είμαστε μόνοι στην αιώνια μοναξιά μας. Απεικονιζόμενος ως εχθρός, ακόμη και αυτός ο ιός ανήκει εδώ όσο και εμείς, ακόμα κι αν γεννήθηκε από τα λάθη μας. Υπάρχουν περίπου εκατόν τρισεκατομμύρια μικροοργανισμοί που ζουν στο σώμα μας, ένα απίστευτα δυναμικό και εύθραυστο οικοσύστημα μέσα στον καθένα από εμάς διατηρεί τα πάντα ανέπαφα. Φοτόνια, κουάρκ, βαρύτητα, ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις … αυτή τη στιγμή που γράφω και όταν το διαβάζετε, οφείλουμε αυτή τη στιγμή στους μικροοργανισμούς, στις δυνάμεις της φύσης, αν βγάζαμε ένα από την εξίσωση όλα θα κατέρρεαν. Αυτό που συμβαίνει τώρα δεν είναι ακριβώς αυτό. Είναι μια υπενθύμιση ότι η φύση δεν είναι ίση με την ηρεμία, δεν αποτελεί θεραπευτική επιλογή στο πολυάσχολο πρόγραμμα μας. Βρυχάται με αλλαγή κάθε δευτερόλεπτο, είναι ένα όμορφο χάος. Είναι ένα θαύμα η παρουσία μας εδώ, όμως δεν είμαστε το κέντρο του σύμπαντος. Τώρα ας σκεφτούμε για άλλη μια φορά, εμείς, τα πολιτικά ζώα, που αιωρούνται στο άπειρο, πού ανήκουμε;


==


Where does an outsider belong? Everywhere? Or nowhere? Or is this even a right question to ask at this time of crisis? At the first glance it may not seem so. But let’s endure. To begin with, I am not able to relate to those who strictly and continuously have a social sense of belonging. It gives an impression of a vast acknowledgement of umpteen realms of all life-forms, geographies, connections, and energies and an articulated choice that is derived from this knowledge. How can such an impossible task be sustained? It is beyond my perception. To me social belonging is a coping mechanism, a continous twitch in our consciousness to make sense of our inexplicable existence at a particular space and time. When it comes to the question of existence we can all agree on two facts and two facts only: We are alive and we will die. Yet the half of these two is inherently our greatest mystery and it will never, ever reveal itself factually. Death, finiteness, nothingness…We will never know. This intricate state of being lies in the core of our fragility as conscious beings. I will go as far as to claim that it is this very fragility that defines all of our social constructions, including the sense of belonging. We are destined to not comprehend our very own journey here, so we pretend to make sense and to take root. We are Turkish Cypriots, we are Orthodox Christians, we are women, we are Bafidians, Famagustians, we are this or that... Yet it is all momentary, we capture the meaning of moments as it is all we got and attempt to extend these moments to grand statements. We don’t understand time, we don’t understand infinity and we despise finiteness. In the midst of all this elusiveness, we seek recognition. It is the only way we can cope with our eternal loneliness. I just think we can cope better. Hence, an outsider… Well, this was supposed to be my quarantine journal from Barcelona. Let me try once again. There was heavy fog on the day I left Cyprus. As I tend to do with the weather happenings, I took it personally. Now in retrospect, I stand confirmed. I don’t read much poetry, neither do I write but I often use the word “poetic” as a quality of beauty. The fog on my departure day was poetic. When the Covid cases in Spain begun to increase dramatically and appeared consequently in Cyprus, the fog found its way into my mind, heavy, dense, sullen wave of air attached itself to my thoughts, blocking my vision. Symptomatically, the moments started to weigh more, a sense of urgency emerged, hastiness. I recalled the previous infections with this symbiont, excuse the metaphor. If you act on the symptoms, it has the ability to culminate in the centre of the brain where all the cultivated understanding of the grand scheme is collected, our hardly-earned pact with eternal loneliness. Luckily, if you manage to access this centre once, before it's taken over, you have the chance to develop immunity to the symbiont.

The greatest threat of the symbiont in this instance was not being able to stand by the side of my family in case they would...die. This thought was multiplied by hundreds given the institutional incompetence in the northern part of the island. Even though I have never experienced a global pandemic before, there has been an underlying sense of familiarity for me, right from the beginning of this episode. In order to re-activate the ‘grand scheme centre’ I attended to that familiarity.

What are the sources of this crisis? Ecologically, it is exploitation. Politically, it is exploitation. Economically, it is exploitation, all with the motivation to exert and gain power over nature, over the disadvantaged, over the vulnerable. All without paying the slightest attention to the fragility of life and certainly without attending the chaotic complexity of nature. This is not a new crisis. It is yet another symptom. So our action should not be directed at the symptom but at the root of it. As I managed to address the already-known dynamics at play, my sense of urgency then quickly have been translated within the boundaries of the grand scheme. “We” must try harder to change the system of exploitation. My sense of belonging expanded to the vastness once again, the fog was poetic anew.

We, the conscious beings, we are not alone in our eternal loneliness. Often portrayed as the enemy nowadays, even this virus belongs here as much as any of us do, even if it is born out of our mistakes. There are around 100 trillion microorganisms living in our bodies, an incredibly dynamic and fragile ecosystem inside each one of us keeping everything intact. Fotons, quarks, gravity, electromagnetic forces...at this very moment when I write this and when you read it, we owe this very moment to the microorganisms, to the forces of nature, if we took one out of the equation it would all fall apart. What is happening now is not quite that. This is us being reminded that nature is not equal to tranquility, it is not a therapeutical option in our busy schedule. It is roaring with change every passing second, it’s a beautiful chaos. It is a marvel how we are here, yet we are not the centre of the universe. Now let’s think once again, we, the political animals, floating in vastness, where do we belong?

1 view0 comments

Recent Posts

See All

Geographies of Resilience (07/2016)

It was 1 am when we took off from Diyarbakir. One could easily make a bad decision in the face of extreme situations. These were the roads where the hot conflict had been taking place for months. Fear

Saflar (02/2017)

Ses nedir? Ses, bir maddedeki moleküllerin titreşmesi sonucunda oluşur. Ses bir enerji türüdür, titreşimle oluşur, titreşimi enerjiye dönüştürür. Ses atmosferin dışında yayılmaz, çünkü sesin yayılması

Çok güldük! (11/2013)

Ciddiyetinizi, korku yaratan mekanizmalarınızı, bunaltan, daralan çemberinizi zerre kadar dikkate almazsak ne olursunuz siz? Rilke’nin tadından yenmez “Ben öldüğüm zaman, ne yapacaksın Tanrım?” dizele

© 2023 by Marian Dean. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now